In het centrum van Eindhoven staat een prachtig gebouw, waarin vluchtelingen zonder papieren worden ontvangen. Het is een inloophuis met een veilige sfeer. Zo’n 75 vluchtelingen per week vertoeven er. Tussen de middag is er een warme maaltijd door de bezoekers zelf bereid. Er worden taallessen Nederlands gegeven en sinds drie jaar ook cursussen ICT in samenwerking met de PKN. Verder zijn er allerlei activiteiten: fietsenreparatie, fotografie, kledingontwerp enz. Twee vaste medewerkers met vrijwilligers zorgen ervoor dat alles goed verloopt. Al meer dan tien jaar.
Ik was vanaf het begin betrokken bij het geheel en ben de oprichter en als lid al tientallen jaren verbonden met de gemeenschap.
Bij de start van het inloophuis dacht ik nog dat het mogelijk zou zijn aan vluchtelingen een goede plek in Nederland te bezorgen door hulp te bieden en ervoor te zorgen dat onze bezoekers een status kregen. Ik ben echter van gedachten veranderd en een andere weg ingeslagen door cursussen te organiseren die toegang geven tot de reguliere arbeidsmarkt zonder tussenkomst van de IND.
Jij, de lezer, moet zich eens indenken, wat aan het gebeuren is: er is in Nederland een maatschappij met twee lagen aan het ontstaan. De bovenste laag zijn wij, de onderste laag bestaat uit mensen die hier niet geboren zijn, maar afkomstig zijn uit een land dat arm is, in oorlog is of beide. Onze economie misbruikt hen met lage lonen en slecht werk. En waardeert hen niet in overeenstemming met hun opleiding. Tegelijkertijd is de politiek zogenaamd gericht op uitsluiting en terugkeer, terwijl in werkelijkheid slechts 20% terugkeert volgens een CDA-kamerlid.
We zijn drie jaar geleden opleidingen gestart die hun een betere positie in onze maatschappij bezorgen. Na afronding ervan kunnen de studenten proberen werk te vinden dat in overeenstemming is met hun opleiding. We zijn bezig wegen te vinden die aan ‘onze’ vluchtelingen opleidingen geven, betaald door het bedrijfsleven. Zo’n opleiding geeft direct toegang tot de arbeidsmarkt.
Op deze manier, aan het einde van mijn leven, heb ik nog steeds een flinke opdracht.
Sjaak Huijser
secretaris@huiskamervoorvluchtelingen.nl
Sjaak, rechts op de bovenste foto, is lid van onze gemeenschap
Dit artikel verscheen eerder in de Nieuwsbrief van de Ekklesia Amsterdam (studentenkerk)
