Veertig dagen zijn we onderweg naar Pasen, nu staan we op de drempel van de Goede Week die de overgang naar het feest van Pasen markeert. Wat is er goed aan deze heilige week?
Het is goed om betrokken te zijn bij de betekenis van een levenskeuze die niet om jezelf draait, maar om een bewoonbare wereld. Jezus weet zich daartoe geroepen. Als gemeenschap hopen we ook een bijdrage aan die bewoonbare wereld te geven. Maar hoe moeilijk is het, als je niet begrepen wordt in je roeping? Dat overkwam Jezus, hij stootte tegen de muur van onbegrip, ongeloof, ego’s en eigenmacht. Ook zijn eigen volgelingen hadden het er moeilijk mee.
Op Palmzondag trekken ze juichend Jeruzalem binnen, vol van enthousiasme over het feest dat komen gaat. Zouden de leerlingen iets voorvoeld hebben? Waren zij hun eigen dubbelheid bewust? Als wij ergens voor willen gaan en het zit niet helemaal mee, luisteren we dan naar onze onderbuikgevoelens? Dat is knap lastig.
Op Witte Donderdag vieren we samen de laatste maaltijd. Maar kunnen wij het aan dat degene tegen wie wij opkijken, ons bedient? Hebben wij schone handen, of wassen wij onze handen in onschuld en kijken we weg van de waarheid die we ten diepste allang weten? Een feest om met hem te vieren, maar tegelijkertijd dringt de ernst van de roeping zich op.
Op Goede Vrijdag gaan we tot aan het brute levenseinde mee. Maar hoe staan we erbij? Kijken we hem in de ogen, in het uur van zijn dood? Kijken we de vreemdeling, de vluchteling in de ogen? Kunnen we de krant nog lezen, het journaal nog verdragen? Of gaan we liever even een ommetje, als het lastig wordt? We moeten er doorheen, ook als alles anders loopt in ons leven dan we dachten. Als we zelf ziek worden, iemand verliezen, perspectief verdwijnt.
En áls we daar dan echt doorheen trekken, inclusief het verdriet, de woede, de pijn en de vertwijfeling, dan komt er een moment dat we zullen opstaan. De liefde in ons is sterker dan de haat, het leven in ons wint het van alles wat ons monddood maakt. Dan vieren we het nieuwe leven, de lente, de kansen die er zijn. Dan zien we de mogelijkheden en groeit de hoop, dat onze wereld ooit, op een dag, voor alle mensen bewoonbaar zal zijn.
De verhalen in deze week vragen ons om te blijven staan. Bij de voetwassing, bij Getsemane, bij het kruis. Juist dáár zit het goede. Niet als een zoet sausje over het verdriet, maar als een diepere laag eronder. Als we deze week serieus nemen, ontdekken we dat geloven niet gaat over het vermijden van pijn, maar over het samen dragen van de pijn. De goede week is goed omdat ze eerlijk is. En omdat ze niet blijft staan bij het kruis. De goede week is goed omdat ze getuigt van de goedheid van God met ons.
