In deze Paastijd kijk ik in onze kapel graag naar het kruis, waar een witte doek overhangt als teken van verrijzenis. Aan de voet van het kruis staat een afbeelding van drie vrouwen. Staande onder het kruis als de eerste getuigen van de verrijzenis. Verward, verdrietig, bang én vol vreugde – zo worden zij getuigen van de Levende, van de mogelijkheid van nieuw leven.
Deze beelden in onze kapel nodigen mij uit om stil te worden bij het geheim van Pasen, het geheim van de Liefde die opstaat. Tegelijkertijd dagen de beelden mij uit om te reflecteren op dit geheim en wat het met ons doet bij de opbouw van gemeenschap, van kerk-zijn. Die vrouwen onder het kruis, de vrouwen bij het graf: ze zijn nergens, want hun grote liefde was dood. Hun hoop weggeslagen. Dit overkomt zoveel mensen in onze wereld, het is helaas van alle tijden. De machthebbers winnen met grof geweld en wat blijft er dan over?
Iedere mens die ervaren heeft wat het is om met lege handen te staan, weet dat goedkope troost dan niet te verdragen is. Als er een dierbare sterft, als je in de rouw bent, als je bang of verward bent over wat jou overkomt of over wat er in de wereld en met de schepping gebeurt, is een gemakkelijk antwoord of een snel gebaar niet goed te verdragen. De verwarring, de angst en het verdriet hebben ruimte nodig. Daardoorheen kan misschien iets nieuws ontstaan, maar dat kan echt een hele tijd duren. Hoe kostbaar is het als er dan een kleine vonk van hoop gezien wordt, waardoor je ervaart dat je niet geheel verloren zult gaan. Dat er meer is, dat er Iets of Iemand is die bij je blijft.
De vrouwen onder het kruis ontvingen die vonk van hoop en zo stond de Liefde in hen op. Dat kan ook ons overkomen. En áls dat gebeurt, áls die Liefde in ons opstaat, wordt ons hart zachter en ons oordeel milder. Dan ontstaat er ruimte voor nieuw leven, nieuwe initiatieven – zo groeide ook de vroege Kerk. Het geheim van Pasen heeft tijd nodig om diep tot ons door te laten dringen dat de dodende machten niet het laatste woord hebben, noch in onze wereld, noch in onze eigen ziel. Een wonderlijk besef, dat leven doorgaat en liefde altijd sterker is dan welke dodende krachten ook – want als we de wereld beleven, is daar meestal weinig van te merken. En toch, Hij lééft! En wij mogen met Hem léven.
Zo leven we in deze Paastijd toe naar het feest van Pinksteren. We wachten op de gaven van de heilige Geest, die we nodig hebben om het nieuwe begin daadwerkelijk verder uit te bouwen met ons eigen leven. Het is dan met Pinksteren dat de Geest ons opent om elkaar te verstaan, om alle verschillen die er zijn in de kerk, in de gemeenschap waar we deel vanuit maken, in de wereld waarin we wonen, te gaan beleven als een verrijking. Om werkelijk te luisteren naar de ander, ons in elkaar te verdiepen. Ook dat vraagt tijd en geduld. Luisteren naar een ander zonder meteen mijn eigen reactie te geven, zonder te vervallen in ‘O ja, dat heb ik ook meegemaakt en toen…’ en zo het gesprek over te nemen. De ander ruimte geven en in die ruimte bij het verhaal van de ander blijven is een hele kunst, merk ik zelf in allerlei ontmoetingen. Het feest van Pinksteren geeft daartoe een kans: de velen die bijeen waren spraken in hun eigen taal, en toch verstonden ze elkaar. Ook wij mogen oefenen om te luisteren naar de ander, ook als ik diegene niet versta of als ik denk dat ik zo langzamerhand alles wel weet van die ander.
Luisteren, de ander zien zoals diegene is en zo ruimte bieden aan de heilige Geest en haar het spel van de communicatie laten regisseren. Dat maakt het leven spannend en mooi, zo maken we elkaar mooi, zo worden we meer gemeenschap en meer kerk. Zo maken we samen de wereld een beetje mooier en menselijker. Laten we luisteren naar de Geest in al wat leeft.
Leonie van Straaten
Je vind dit artikel in Samen Kempenbreed, mei 2026 op pagina 3.
