Ooit was de kapel een kippenschuur. In de jaren zeventig werd zij verbouwd tot kapel. In 1990 was ze te klein geworden en werd ze opnieuw verbouwd. Nu, weer 25 jaar later, gaat de kapel voor de derde keer verbouwd worden. Een bijzonder moment om herinneringen aan de kapel op te halen bij de mensen voor wie de kapel al die jaren een centrale plaats in hun leven heeft gehad. In deze bijdrage deelt Gerard zijn verhaal
De kapel en ik
Drie keer per dag probeer ik in de kapel te zijn. Telkens als er iets te doen is. Toch heb ik geen flamboyante verhalen. Gebeurt er eigenlijk wel iets?
Er is een verhaaltje over een jonge monnik die zich beklaagde over de saaie diensten, telkens weer. Een oude medebroeder zei hem: “Het is als met sla. Al het water loopt erlangs af. Toch verfrist het de sla”.
Ik zing de liederen mee. Ik hoor de woorden. In de loop der jaren zijn er teksten mij eigen geworden. Ze zitten in mijn lijf en springen soms ineens naar boven. Het is als met een geitenpaadje. Door dagelijks hetzelfde weggetje te gaan is er in mij een harde ondergrond ontstaan.
Ik blijf doorgaan met drie keer per dag naar de diensten te gaan. Ze verfrissen mijn leven. Ik wil wonen in het huis van de Heer. Grond om op te staan.
Gerard van de Ven
Lees hier het verhaal van Antoinette over de kapel
Lees hier het verhaal van Riëtte Beurmanjer over de kapel
Lees hier de verhalen van Rie Trienekes, Koos van Etten en Dit de Vlieg
