Bijeenkomen met zo’n vijftig mensen om voorstellen over een structuurverandering te horen, erover te mediteren en uit te wisselen. En om op er na twee dagen zelfs al op in te tekenen.
We hebben het gedurfd! We bidden vaker om lef, welnu, het is vertoond!
Want het ging niet over zomaar een structuurverandering, maar over het opheffen van de al jarenlang bestaande dagteams, het ontwikkelen van locatieteams en het differentiëren in lidmaatschap. Veranderingen die nog helemaal niet te overzien waren en zijn. Ook nu nog niet. Maar de richting is wél helder: het gaat om loslaten van wat belastend werd en kiezen voor wat plezier en energie geeft; om het ruimte bieden aan creativiteit, beweeglijkheid, het onverwachte. Om openheid ook, voor wat we nog niet weten.
Zo werd het probleem dat zich aandiende (tekort aan draagkracht), de aanleiding tot het avontuur om onze gemeenschap in nieuwe vormen te gaan beleven.
Ik proefde er iets van op Pinksterzondagmiddag. Er was een open uitnodiging om op creatieve manier iets terug te brengen van wat we hadden beleefd tijdens de afgelopen twee dagen. Ik verwachtte er niet veel van. Ik had het idee dat er nauwelijks iemand nog puf had om zich creatief uit te leven of om ervoor terug te komen na al die intensieve bijeenkomsten. Maar ik vergiste me. Er verzamelde zich een intiem clubje en het werd een verrassend delen van kritisch-hilarische voordrachten tot gedichten, liedjes, een collage en een mobile. We werden geboeid, hebben ons tranen gelachen en waren ontroerd,. Ik voelde zoveel onderlinge liefde en openheid voor alles waar ieder mee kwam. Op die zondag namiddag bleek de Heilige Geest volop aanwezig.
Als de veranderingen op 30 juni ingaan, zullen ze nog echt niet helemaal klaar zijn. Dát alleen al is ongebruikelijk. Er zal dan ook best wat misgaan. ‘En hoe erg is dat?’ vroeg ik mijzelf in 2e instantie af. Een keer niemand in de Herberg aantreffen? Een keer een warme maaltijd moeten improviseren? Zou het nieuwe ervaringen kunnen opleveren, die ons verrijken?
Loslaten om open te worden. Open worden om iets nieuws te ontvangen. Wat we zeker weten is: we blijven bij elkaar, we willen dit samen aangaan en ondergaan. Misschien af en toe struikelend, maar we zijn er om elkaar op te vangen. En we zullen vást onderweg verrast worden door ongedachte meevallers. En leren vertrouwen dat het onbekende óók begaanbaar blijkt. Metterdaad geloven!
Annet
