Maand: maart 2026

Veertig dagen zijn we onderweg naar Pasen, nu staan we op de drempel van de Goede Week die de overgang naar het feest van Pasen markeert. Wat is er goed aan deze heilige week?

Het is goed om betrokken te zijn bij de betekenis van een levenskeuze die niet om jezelf draait, maar om een bewoonbare wereld. Jezus weet zich daartoe geroepen. Als gemeenschap hopen we ook een bijdrage aan die bewoonbare wereld te geven. Maar hoe moeilijk is het, als je niet begrepen wordt in je roeping? Dat overkwam Jezus, hij stootte tegen de muur van onbegrip, ongeloof, ego’s en eigenmacht. Ook zijn eigen volgelingen hadden het er moeilijk mee.

Op Palmzondag trekken ze juichend Jeruzalem binnen, vol van enthousiasme over het feest dat komen gaat. Zouden de leerlingen iets voorvoeld hebben? Waren zij hun eigen dubbelheid bewust? Als wij ergens voor willen gaan en het zit niet helemaal mee, luisteren we dan naar onze onderbuikgevoelens? Dat is knap lastig.

Op Witte Donderdag vieren we samen de laatste maaltijd. Maar kunnen wij het aan dat degene tegen wie wij opkijken, ons bedient? Hebben wij schone handen, of wassen wij onze handen in onschuld en kijken we weg van de waarheid die we ten diepste allang weten? Een feest om met hem te vieren, maar tegelijkertijd dringt de ernst van de roeping zich op.

Op Goede Vrijdag gaan we tot aan het brute levenseinde mee. Maar hoe staan we erbij? Kijken we hem in de ogen, in het uur van zijn dood? Kijken we de vreemdeling, de vluchteling in de ogen? Kunnen we de krant nog lezen, het journaal nog verdragen? Of gaan we liever even een ommetje, als het lastig wordt? We moeten er doorheen, ook als alles anders loopt in ons leven dan we dachten. Als we zelf ziek worden, iemand verliezen, perspectief verdwijnt.

En áls we daar dan echt doorheen trekken, inclusief het verdriet, de woede, de pijn en de vertwijfeling, dan komt er een moment dat we zullen opstaan. De liefde in ons is sterker dan de haat, het leven in ons wint het van alles wat ons monddood maakt. Dan vieren we het nieuwe leven, de lente, de kansen die er zijn. Dan zien we de mogelijkheden en groeit de hoop, dat onze wereld ooit, op een dag, voor alle mensen bewoonbaar zal zijn.

De verhalen in deze week vragen ons om te blijven staan. Bij de voetwassing, bij Getsemane, bij het kruis. Juist dáár zit het goede. Niet als een zoet sausje over het verdriet, maar als een diepere laag eronder. Als we deze week serieus nemen, ontdekken we dat geloven niet gaat over het vermijden van pijn, maar over het samen dragen van de pijn. De goede week is goed omdat ze eerlijk is. En omdat ze niet blijft staan bij het kruis. De goede week is goed omdat ze getuigt van de goedheid van God met ons.

In deze Veertigdagentijd zoeken we de spanning op tussen ons verlangen om innerlijk te verstillen te midden van een chaotische en onrustige wereld. We proberen erbij bij te blijven: bij de tegenstellingen in onszelf en de tegenstellingen in de wereld. Blijven bij alles wat is: goed en kwaad. Zo trekken we verder de Goede Week in en blijven we dicht bij Jezus. Hij is ons baken.

Zaterdag 28 maart lichtviering om 19.15 uur.

Op Palmzondag 29 maart Eucharistieviering  11.00 uur. We lopen uit om Jezus met vreugde te verwelkomen. We zwaaien met palmtakken en zingen Hem toe! “Hosanna”! Maar door de vreugde heen voelen we een andere wind waaien. Kunnen we bij de vreugde blijven? Bij ons geloof dat hij vrede komt brengen? Of waaien we met een andere wind mee?

Op Witte Donderdag 2 april om 20.00 uur blijven we bij hem als de meester dienaar wordt en de voeten van zijn leerlingen wast. Een bijzondere gebeurtenis waar we in stilte bij verblijven. Dan vieren we eucharistie als herinnering aan het laatste avondmaal, dat Jezus voor zijn kruisdood met zijn leerlingen vierde. Het is een liefdesmaal: “Mijn gebod is dat jullie elkaar liefhebben zoals Ik jullie heb liefgehad.”  We blijven bij hem in zijn uren van beproeving. Vooraf koffie en thee in de huiskamer. De kapel blijft open tot 22.00 uur.

Goede Vrijdag 3 april komt het erop aan. We zijn in het geding. Kunnen wij met Jezus in verbinding blijven? Of verloochenen we hem? Durven wij door de nauwe poort te gaan of veroordelen we hem net als al die anderen? Waar blijven we als we geconfronteerd worden met de ultieme mislukking, het ultieme falen van onszelf en van de wereld? Tenslotte voegen wij ons bij de vrouwen aan de voet van het kruis. Zij behouden de verbinding met het leven én met de dood.
De bijeenkomsten zijn om 8.30 u, 12.30 u, 15.00 u en 20.00 uur. ‘s Avonds is er vooraf koffie en thee in de huiskamer. De kapel blijft open tot 22.00 uur.

Op Stille Zaterdag 4 april is het stil en leeg. Het is een dag van rouw en verlorenheid. Waar moeten we het zoeken? Ook de kapel is stil en leeg. Je kunt er de hele dag terecht voor meditatie en gebed of om gewoon maar even stil te zijn. Op zoek naar troost en bemoediging komen we om 20.00 uur bij elkaar in de kapel. We luisteren naar de oerverhalen die al duizenden jaren worden doorverteld. We zingen, we luisteren naar muziek in afwachting van het licht waar wij zo naar uitkijken. Deze dag is de kapel de hele dag open. Om 20.00 uur Paaswake in de kapel. Vooraf koffie en thee in de huiskamer. De kapel blijft open.

Op Paasmorgen  5 april komen we weer bij elkaar. Er gaat een gerucht rond. Zou het echt waar zijn?! We laten ons meenemen in de vreugde en geven elkaar zijn licht door. We luisteren naar het verhaal van zijn opstanding, zegenen elkaar met water en delen met elkaar brood en wijn. Het is feest! Een feest van levenskracht en levensvreugde. We komen samen en vieren om 09.00 uur.

Van harte welkom!

Een treffend gedicht voor deze tijd van Coen Poort:

Mensen gevraagd om de vrede te leren
waar geweld door de eeuwen heen model heeft gestaan.
Mensen gevraagd die de wegen markeren
waarop alles wat leven heeft, verder kan gaan.
Mensen gevraagd om de noodklok te luiden
en om tegen de waanzin de straat op te gaan.
Mensen gevraagd om de tekens te duiden
die alleen nog moedwillig zijn mis te verstaan.
Mensen gevraagd om hun nek uit te steken
voor een andere tijd en een nieuwe moraal.
Mensen om ijzer met handen te breken
ook al lijkt het ondoenlijk en paradoxaal.
Mensen gevraagd om hun stem te verheffen
verontrust door een wapen dat niemand ontziet.
Mensen die helder de waarheid beseffen
dat wie mikt op een ander zichzelf ook beschiet.
Mensen gevraagd die in naam van de vrede
voor het behoud van de aarde en al wat daar leeft
wapens het liefst tot een ploeg willen smeden
voor de oogst die aan allen weer overvloed geeft.
Mensen gevraagd.
Er worden mensen gevraagd,
dringend mensen gevraagd.
Mensen temidden van mensen gevraagd.

Gebedspastoraat is een van de vormen van begeleiding die op De Hooge Berkt wordt aangeboden. Een deelnemer deelt hier zijn ervaring:

Wat als je verlangt om een leefgemeenschap op te bouwen, en dit verlangen ineens doorbroken wordt? Of als je je verbonden wist met iemand, die je nu moet missen. Mogelijk wil je groeien in de omgang met iemand, maar houdt een andere kijk op het leven je tegen om er onvoorwaardelijk te zijn voor en met de ander. Is dan een vernieuwing van je persoon, van je zijn, mogelijk?

Ja, bovenstaande gold voor mij, toen ik me aanmeldde voor een gebedspastoraat. Ik mocht me voor een retraite enkele dagen voegen naar het leefritme van de Hooge Berkt gemeenschap. Sigurda begeleidde me in de eerste twee dagen, was vooral luisterend aanwezig, en gaf een stilteoefening mee. Wat gebeurde er al veel in deze fase! Mijn hulpvraag begon zich om te vormen, te verdiepen. Andere aspecten uit mijn leven kwamen aan de oppervlakte.

In het gebedspastoraat zelf trof ik twee mensen die zomaar een dagdeel voor mij hadden vrijgemaakt. Ze luisterden eerst naar mijn verhaal. Na een kop koffie gingen we in gebed, met zicht op een kaars en een klein beeld. Dit gebed is een verstilde weg, een samen ontvankelijk zijn, gelovend in de werkzame presentie van de Heilige Geest, de liefde van de Vader die ons omgeeft, en Christus die, mens geweest, ten diepste weet heeft van wie wij zijn. Pratend en biddend raakten mijn maatjes aan rouw, verlangen, en mochten ze me een nieuwe waarheid aanreiken. Heling. Een vernieuwd perspectief.

Zelf heb ik nu al meerdere malen actief mogen zijn als gebedspastor. Gebedspastoraat  zoals aangeboden binnen de Hooge Berkt Gemeenschap wordt ondersteund in samenwerking met de landelijke werkgroep ‘in Christus heel’. En persoonlijk geniet ik nu van de kooravonden op een woongemeenschap in de straat: Tu sei sorgente viva / tu sei fuoco, sei carità / vieni Spirito Santo (U bent de levensbron, U bent vuur, U bent liefde, Kom, Heilige Geest).